Ura e Tabakëve në Tiranë

Përditë e kalëroj

Urën e Tabakëve

Si në një rit pagan

Fluturoj mbi të,

                ec, nxitoj,

vrapoj,

kërcej mbi të,                      

hallakatem,

tërbohem,

me flatra,

me flokët që m’i merr era…

Përditë e kalëroj

Urën e Tabakëve

Nga Berna

Nga Baseli,

brigjeve të Lumit Rin,

brigjeve të Lumit Aare,

buzë Ligjenit Léman,

nga çdo metropol Evropian,

në gjumë,

                zgjuar,

në ëndërr,

                zgjëndërr,

në delirin

e mallit

në rebelimin tim

memec…

Përditë e kalëroj

                Urën e Tabakëve

Një herë në ditë,

                dhjetë herë,

                                njëqind herë

kur e kam Malin e Dajtit

                pas shpinës,

kur jam me të

                sy më sy…

Përditë e kalëroj

                Urën e Tabakëve

Në mëngjez,

në mesditë,

në mesnatë,

në dimër,

në shi,

në vapën e gushtit,

në mbrëmjet e majit,

sa herë që humbas

në kaosin

e urbanizimit

të tranzicionit çakall

                                               të çakejve,

Ura e Tabakëve

                Është ciceronja

                Që më nxjerr

Nga ngujimi

i ankthit…

Përditë e kalëroj

Urën e Tabakëve

I hyp, i zbres,

kur kam mbathur

                                sandale, pandofla,

                çizme dimri,

                këpucë elegante,

                me taka të larta e

                                               e të holla

Apo kur jam çmbathur

                                               Zbathur

E gishtrinjtë

M’i çukasin gurët

E Urës së Tabakëve

Kur unë e kalëroj

Njëqind herë

në ditë

Kudo qofsha

Qofsha 20 mijë milje larg

Qofsha 13 vite larg

Unë prapë e prapë

Kaloj e çkaloj

Mbi Urën e Tabakëve

kur iki,

kur shkoj,

kur nisem,

kur nuk kthehem,

kur kthehem me mendje

Ura e Tabakëve

harku magjik

i një violine Stradivari

Far

I përjetshëm

I nënvetëdijës time.

8 Mars 2009

JAM SHI NË TIRANË

Jam shi në Tiranë

Që bie rrëke

Nëpër rrugët

Mbi pluhurin

e harresës

Ku janë shkërmoqur

pluhur

Si fosile antike

ditët e mia

Jam shi në Tiranë

I gjithi lot

Që gjarpëron

Mbi xhamat

e dritareve

Të shtëpisë time

Nga ku shoh

Orenditë e heshtura

Të mbuluara

nga pluhuri

jo metaforik

Prej mospranisë 11 vjeçare…

Jam shi në Tiranë

që bie me shtamba

kuturu

Që bie vrullshëm

dhe me dënesë,

që bie

bubullueshëm

dhe me kryeneçësi

që bie

si një lumë

i rrëmbyeshëm,

si Drini

pa fré,

për të përmbytur kohën

që më la të ikur prej Tiranës…

Reinach, 22 Prill 2007

KUR VJEN QERSHORI – VRITET BARDHYL AJETI

Kur vjen qershori ikin mëritë,

Groposen dyshimet, varrosen pezmet

Kur vjen qershori gjumi bëhet zgjim

Zgjimi ngjizje dashurie

që merr me fluturim fushat e mbjella

dhe bëhet grurë për bukën e bardhë

Që mbush tavolinat e shtëpive

për të ngopur barkun e atyre fëmijëve

që Helàs,

nuk i lanë të lindin kurrë

Kur vjen qershori zemrat puqen si sqepat

E dallandysheve që ndërtojnë folenë

Në strehën e shtëpisë ku të pret nëna

Kur ikim dhe kthehemi

Sa herë herë që vjen Qershori...

Kur Qershori vjen

Mendimet e zeza marrin arratinë

Duke i ikur msheftas rrugës plot

Metafora

Që të afrojnë pragun e derës të shtëpisë

ku si Shën Mari qëndron përjetësisht

Nëna

Kur vjen qershori

Fëmijët shumohen si

Fijet e barit që ndrisin prej xixëllojve

Të syve të njeriut

gjatë një përqafimi dehje me trupin e jetës

në çastin më të bukur

që nuk guxon ta prekë askush

qoftë ky edhe vetë djalli

Kur vjen qershori –

Askush nuk beson se vjen vdekja

Me shkëmbinj shiu –

sepse në qershor shiu është

Lot gëzimit i agut të manushaqtë

Që i bën menjëherë nuset nëna

dhe reinkarnon jetën

Askush nuk dyshon se mund të vdesë në qershor

Sepse në qershor dyshimet zhduken

Si jehonat e zërit që përplasen si krah zogjsh nëpër

Foletë e fshehura degëve të rilindura të pyllit…

Tutje larg nëpër shpatullta e malit…

Aq më pak Bardhy Ajeti

Nuk besonte kurrë se mund të vdiste në qershor

Se mund t’i vinte vdekja në qershor

Me sytë e zgavërta të djallit

Në sfurkun e vetmisë

Sepse ishte besimtar i lirisë

Dhe liria nuk të lë kurrë vetëm,

se liria të shpëton, futet në zjarr për ty vetëm

të të heqë prej thonjve të vdekjes…

Gjithçka mund të bënte në qershor Bardhyl Ajeti

Gjëra që e lidhnin pazgjidhshmüerisht me jetën

Vetëm të vdiste jo, vetëm për të vdekur nuk i shkonte mendja kurrë

Bardhyl Ajetit

Aq më tepër kur qershori për shqiptarët e shumëzon si fëmijët

dëshirën për ta jetuar jetën

Bardhyl Ajeti mendonte se nuk ishte koha e tij për të vdekur

Kur posa kishte jetuar dehjen e 27 qershorëve

Dhe ishte në hyrje në qershorin e 28  të jetës së tij

Që mbeti i vrarë - pa stinën e verës, vjeshtën dhe dimrin,

që mbeti i varë në mes të rrugës, kur metaforat e shpresës

si gurë kilometrikë ia largonin vetminë

që e la të vritet në mes të rrugës që e çonte tek shtëpia

kur e pret nëna edhe sot e kësaj dite e mbuluar

nga velloja e pikëllimit kur dëgjon krakitjen

e cfurkut të djallit që edhe sot e kësaj dite

në mënyrë të llahtarëshme hedh vallen

mbi njollat e gjakut të Bardhylit

që nuk i lan dot shiu i fajit…

Kur vjen Qershori…

Qershor 2007

MIRËMËNGJEZ PARIS !

Mirëmëngjez Paris !

Sot

                jemi

                                gëdhirë

të dy

në një shtrat

Të dy të përgjumur

nga mosfjetja.

Unë bëj sikur

                të jem

një pariziane e thekur,

ndërsa ti bën sikur të jesh

pjesë monotone

                e përditshërisë

time…

Dal në rrugë

Si të jetë diçka

Rutinë

Marr taksinë

Sheshi Konkor 1)

Sheshi Vandom 2)

Harku i Triumfit

Del Etual 3)

Palé Ruajal 4)

Në një Kafé

buzë Senës

porosis kafe me qumësht,

si në poezinë

                                e Zhak Preverit

dhe pastaj

filloj të llogaris

një dhe një bëjnë dy

unë dhe ti Paris –

Por llogaritë s’më dalin

Dhe filloj nga a para

Një dhe dy

bëjnë dy Paris,

unë banorja jote efemer

ndërsa ti dhe Sena eternel,

Paris...!

1)La Place de la Concorde – Sheshi Konkord

2)La Place Vandôme – Sheshi Vandom

3)L’Arc de Triomfe de L’Etoile – Harku i Triumfit të Yllit

VAJZA E VOGËL ME EMRIN LULE

Trupi i vajzës së vogël

me fytyrë të tejpashme si uji

Drithërohet prej frikës

nëpër ujërat e ftohta

të Danubit

Frika që ia ka copëtuar zemrën

deri në çastin e fundit

Dhe nuk e ka lënë

kurmthin e njomë

që të humbasë

shtjellat.

Sa u mundua

vajza e vogël

që t’i mbetej një trumbë

kockash të imta

prej yjesh

ngulur në token e panjohur

që mos t’ia merrte uji i mallkuar

nëpër rrjedhën e ankthit

që e çonte aq larg shtëpisë

Vajza e vogël

me trupthin e zvogëluar

prej frikës

nga nata që e rrëmbeu

prej shtëpie

duke ia grisur dhe shqyer lodrat

prej të cilave ajo shpëtoi

vetëm vizatimin e fundit

të saj

ku me lapsat me ngjyra

kishte vizatuar

lule dhe shtëpinë e saj

në Kosovë

Vajza e vogël

që i mungon Kosovës

dhe që sot

do të ishte tetë vjeçe

por që mbeti

përjetësisht vetëm 5 vjeçe

me zemrën që vazhdon

t’i dridhet

si një fije bari,

nëpër ujërat e ftohtë

të Danubit të largët

larg shtëpisë,

ku çdo gjë është e huaj

dhe e akullt

më e akullt

se edhe vetë harrimi

Vajzë e vogël

që unë po të quaj LULE

Si ato lulet

që kishe vizatuar

në vizatimin tënd të fundit,

Të cilat unë i parafytyroj

më të bukurat e botës,

dhe që të gjitha lulet

që i shoh në natyrë

më duken krejt artificiale,

të pakuptimta, përderisa

ti vajza e vogël

me trupthin e holluar

prej ujrave të akullta të Danubit

ike duke zgjatur duart drejt nesh

që të të shpëtonim

dhe ne ishim aq të pafuqishëm

si të ishim njerëz prej qirinjsh

Ti krenoheshe me ne

vajza me trupthin e shkrirë

prej vetmisë

nëpër ujërat e akullta

të lumit të vdekjes

ndërsa ne ishim aq larg teje,

dhe ishim aq të pafuqishëm

aq sa ti je sot,

një trumbë eshtrash transparente

që shpirti yt i ka ruajtur aq shumë

duke iu lutur Zotit

që të t’i shpëtojë

prej lumit të frikshëm

e të t’i sjellë

të paktën në Kosovë…

Lotët e mi për ty vajza 5 vjeçare

me emrin Lule

e mbushin Danubin e zbrazur

prej urrejtjes

dhe mbushin

Drinin, Valbonën

sepse të lamë

në duart e tmerrit

të të rrëmbenin

prej duarve tona të thata

Të qarat e tua

më ndjekin në çdo çast

Të qarat e tua të lemerisura          

Ma kanë zhdukur përgjithmonë

gjumin

sepse nuk munda të të shpëtoj

dhe të lashë

në duar kuçedrash

Asnjëri prej nesh

nuk i shkoi pranë

që t’ia zbuste frikën vajzës së vogël,

trupthi i së cilës ishte

 zvogëluar edhe më tepër prej mungesës

sonë

nëpër ujërat e akullt të Danubit

që ia mbyti të qarat

e fundit vajzës së vogël

5 vjeçe me emrin Lule…

Medet…

1999-2000

E MBYTUR ORANZH

Jam zhytur

Në oranzhin

E vjeshtës Berneze

Jam mbytur

Në oranzhin

E vjeshtës

Berneze

Oranzh kam flokët

Mollëzat e gishtave

Fjalët, ahmat,

gjithçka oranzh

Asgjë nuk mund të ndaj

nga kallja në oranzh

as frymën, as gjakun

Trajtat

lakimet

notojnë në oranzh

mbyten në oranzh

askush

nuk e dallon dot

pikëllimin tim oranzh

as gjymtyrët e mi

as mbytjen time

sepse plluskat

e fundit

të frym&e