Ndoc Gjetja: "Njeriun në jetë e bën të lumtur vetëm Njeriu."

Në shtëpinë e poetit, në Lezhë, në 66-vjetorin e lindjes. Askush më mirë se ai vetë në vargjet "Autoportreti", nuk flet për Ndoc Gjetjen. Ka në proces vëllimin me poezi të zgjedhura nga krijimtaria 40-vjeçare

Askush më mirë se ai vetë në këto vargje marrë nga "Autoportreti", nuk flet për Ndoc Gjetjen. I përkasin vëllimit të fundit me poezi "Dhjata ime" i vitit 1998. Prej atëherë asgjë e re nga ai.

Po e sjellim në vëmendjen e lexuesve "Autoportretin" me rastin e 66-vjetorit të lindjes së poetit që e kaloi si çdo vit në shtëpinë e tij të thjeshtë dhe të ngushtë (më saktë do ishte të thuhej e varfër, e mjerë) në lagjen "Skënderbeg" të qytetit të Lezhës.

Ai është lindur më 9 mars 1944 në fshatin Bërdicë të Shkodrës, por në Lezhë u vendos me familjen që kur ishte 7 vjeç.

Shtegtoi drejt Tiranës në kohën kur krijimtaria e tij u bë e njohur, në vitin 1971 kishte botuar vëllimin e parë poetik "Rrezatim", pastaj erdhën gjashtë të tjerë: "Shqiponja rreh krahët" (1975), "Qëndresa" (1977), "E përditshme" (1982), "Çaste" (1984), "Poezi" (1987), "Kthimet" (1991) dhe "Dhjata ime" (1998).

Dikur do të thoshte: "Edhe pse kam botuar shtatë vëllime me poezi, unë e konsideroj veten autor i një libri të vetëm, që do të hartohej duke përzgjedhur poezitë më të mira që kam arritur të krijoj."

U bënë vite që Gjetja e premton këtë vëllim me poezi të zgjedhura. Nuk dihet nëse e ka vërtet në duar librin apo e premton që edhe ai vetë ta besojë se poezia vazhdon jeton tek ai, se ai vazhdon jeton, se jeta vazhdon.

Gjetjen e kanë cilësuar "poet humanist". Me siguri e kanë ndjerë këtë përmasë shumë që e kanë lexuar këtë poet që rri pa zhurmë dhe me dinjitet në rendin e poezisë bashkëkohore shqipe.

Gazeta "Shekulli" u ndodh në këtë 66-vjetor në shtëpinë e tij, për të shkëputur pak çaste nga përditshmëria e Gjetjes. Për çdo ditëlindje pret tek kjo strehë vizita nga miq, po edhe nga autoritete lokale. Sekretari i Përgjithshëm i Prefekturës së Lezhës, Kastriot Kodheli duke i uruar jetëgjatësi shprehu falënderime për atë që Ndoc Gjetja ka bërë për Lezhën dhe lezhjanët me penën dhe humanizmin e tij.

Bashkëkohës me poetët Rudolf Marku, Preç Zogaj, Agim Isaku etj., Gjetja është prezantuar dikur si poet i të ashtuquajturit "grup i poetëve lezhjanë", paçka se kontributi i tij në kulturë është edhe më konkret dhe i prekshëm. Mjafton të kujtojmë revistën e famshme për kohën "Skena dhe ekrani" dhe ke thënë Ndoc Gjetja. Një revistë të atyre standardeve nuk e kemi as sot njëzet vjet pas rënies së izolimit.

Ai ka qenë 13 vjet kryeredaktor i "Skenës" dhe është i vetëdijshëm se bashkë me poezinë, është një nga dy gjërat më të rëndësishme që ka bërë si kontribut në shoqëri. Mbyllja e revistës e nxori të papunë dhe shënoi shtegtimin nga Tirana, tashmë në kthim drejt Lezhës më 1995 ku jeton sot e kësaj dite.

Vdekja e të birit më 1997, ishte goditje fatale për Ndoc Gjetjen. Pat treguar dikur se kur gëzimet dhe dhimbjet janë të mëdha nuk mundet të shkruajë njeriu një varg për njeriun e dashur. Nuk ka mundur t'i kushtojë një poezi të birit. Të paktën të botuar deri tani nuk ka, po askush nuk e di çfarë fshihet dhe ruhet në dorëshkrimet e tij.

Në ditën e 66-vjetorit të lindjes Gjetja thotë se "frymëzimet poetike vijnë në formën e gacave të ndezura të mbuluara me hi. Unë në këtë moshë kam më tepër hi që më përvëlon se sa gaca të mbuluara me hi."

AUTOPORTRET