VULLNET MATO
VELLOJA E NUESE
Ndoshta nuseve u veshin vello të bardhë
tu zbardhet durimi qysh nga dita e fillimit,
që pas mundimeve, me dëshirë në darkë
të ngrejnë flamurin e bardhë të dorëzimit.
Më pas velloja i kthehet butikut nusëror,
dhe nuses i mbetet fotografia e dasmës,
ta kujtojë sa herë merr fshesën në dorë,
dhe nis të lajë pjatat e vaktit të mëpasëm.
Veç ikja në punë i krijon rastin e çlirimit
nga skllavëria me disa skllavopronarë,
kur pas burrit, i shtohen fëmijët e gjirit,
që ua duron robërimin me qejf të madh.
Pastaj kur pronarët bëhen një kor i plot
dhe zënë të këndojnë himnin e trishtimit,
ajo zë kokën me duar dhe lan me lot,
vellon e bardhë të robërimit të shpirtit.
Ndodh pronari kryesor vellon e harron
dhe argëtohet diku te një nuse pa vello.
Ajo në shtëpinë e streseve veten kafshon,
duke përbuzur burrin donzhuan e otello.
Dhe velloja e bardhë e dasmës së shenjtë
shndërrohet befas një napë e zezë pis,
hedhur supeve gjatë funeralit të shpejtë
për varrimin përfundimtar të dashurisë.
TË PRES TE VESA E GJELBËR
Lere celularin,
eja flasim me sy,
derisa gjumit
të dy i kemi shkarë!
Tani kur lind dita
nga nata në shtatzani,
eja të shohësh
një mrekulli të paparë!
Tek arat me grurë,
këtë mëngjes për ty!
Kallinjtë si roje nderi
janë vënë në radhë!
Eja të pres,
siç pret gruri i ri,
të mugullojë nga nata
agimi i bardhë.
Bulëza të argjendta
më vezullojnë mbi krye,
kallinjtë nga qepallat
shpërthejnë rreze.
Eja, me këmishë nate
të na spërkatin yjet,
që shuhen si qirinj
e pikojnë vesën e gjelbër!
Eja, se kur bleron buka
e vesuar ndër ara,
një puthje ushqen
njëqid vjet dashuri.
Dhe ëndrrat tona
i gjelbëron sonte nata,
po t’i bëjmë dritë
para diellit ne të dy.
Vrapo pa zbardhur,
shtegut mespërmes,
gjurmët për tek unë
t’i ndrit hëna vezullore!
Eja, spërkate trupin
si zambaku me vesë,
o moj hënëza ime
paraagimore!…
Share This :
